Elif bir saksıya fasulye tohumu ekti ve suladı.

Ertesi sabah koşarak baktı: Hiçbir şey yoktu! “Neden çıkmadı?” diye üzüldü.

Dede, “Tohum toprağın altında çalışıyor, ona zaman tanı” dedi.

Elif her gün suladı, bekledi. Bir gün, iki gün, üç gün…

Beşinci sabah topraktan minicik yeşil bir filiz başını uzatmıştı!

Elif sevinçle bağırdı: “Beklemek zor ama sonu çok güzelmiş!”